urn monument voor een kind


In een monument voor een kind wil je alles zetten wat je voelt. Je verdriet, het missen, de leegte.
Alles en nog veel meer.
Zelfs de grootste steen is te klein om je gevoel te verwoorden.

Samen met de ouders ga ik zoeken naar de juiste vorm, de beste symbolen en de mooiste kleuren om dit gevoel van het grote missen te vertalen in iets tastbaars.
Het verdriet geven wij samen vorm.

Urnsteen van glaskunt in cirkels

De ouders wilden wat anders en moeder was al aan te tekenen geweest. Het moest een kleine cirkel worden, want ze bleef maar cirkels tekenen.

Cirkels in cirkels in cirkels.

Uiteindelijk hebben we haar cirkels gebruikt. Cirkels die net niet rond zijn en daardoor zo persoonlijk en eigen.
En de kleuren heeft moeder heel intiutief gekozen. Haast met haar ogen dicht wees ze de kleurtjes aan die in het plekje voor hun dochter moesten komen.
En vader vond het goed en steunde haar.

De regenboog op helder glas 

De familie wilde graag een kleine regenboog boven aan de glasplaat. En kom de regenboog er een beetje uitsteken was de vraag.

De glasplaat moest rustig zijn, er mocht niet te veel in gebeuren. Het geheel heldere floatglas vond men niet mooi omdat de tekst dan niet goed leesbaar was en het fusing “belletjesglas” vond men te druk.
Uiteindelijk zijn we op oven gematteerd floatglas uitgekomen. 

En het regenboogje is met behulp van RVS afstandhouders aan de grote glasplaat bevestigd waardoor deze “vrij” van het glas kwam.


Reikende armen van steen

De armen van beide ouders houden haar vast. En toch openen ze zich om haar te laten gaan. Ze steunen hun kind en reiken omhoog om haar op haar weg te begeleiden.

Dit was het beeld dat ik bij deze ouders kreeg en toen ik het in het 1e gesprek al ruw tekende waren ze beide in tranen.






Abstracte regenboog achter de steen

Het moest een duidelijke regenboog worden. Maar niet een klassieke want dat vonden de ouders niet mooi. Hun kind was een grillig en speels kind geweest en daar paste geen strakke kleuren bij.
Toen vader in mijn atelier rondkeek zag hij een glasplaat en vroeg: kan zoiets ook in onze regenboog”.
Het was een ware uitdaging en het is gelukt.



Kindertekening in rood glas

Hij kon niet tekenen zei het kind. Maar toen we gingen zitten en praten, en hem een gedicht voorgelezen werd, tekende hij al snel dit kasteel.

Een mooi persoonlijk geheel voor zijn vader.







3 ballonnen als grafkunst in glas


Er worden duidelijk 3 ballonnen opgelaten. 3 ballonnen; door ieder lid van het gezin eentje. De boodschap van de tekst is helder.

Het gezin mag het nu gaat uitvoeren.











Roze katje in urnen steen




Een spelende poes. De poes als symbool voor de eigen wil. En de speelsheid en eigenheid die daarbij hoort.

De poes in roze kleuren. En de naam in het eigen handschrift. Speelser en persoonlijker was niet mogelijk.








Sterretjes in blauwe glazen urnen steen


De familie wilde het eenvoudig houden. Niet teveel kleur of te bombastisch.
Met een eenvoudige tekst die alles over hun kind zou vertellen.

En iedereen die bij hem op bezoek zou gaan tot inzichten zou dienen.

Dus gingen we samen puzzelen;
de ouders en ik




Klimmend lieveheersbeestje 

Het moest niet te bont worden. Eigenlijk alleen heel eenvoudig een doorzichtige of witte plaat met de tekst.
Nu is wit glas heel opvallend op de begraafplaats en helemaal doorzichtig glas zie je niet. Dus toen ik de familie deze mogelijkheid liet zien was men helemaal blij.

Een kleine gematteerde glasplaat met een klein lieveheersbeestje dat symbolisch naar boven klimt op de hemelladder.
En grote zus heeft de tekst geschreven in haar eigen handschrift.




Rode kever als gedenk steen

Een leuke kleine rode kever. Getekend door vader en door mij zo goed als mogelijk in glas omgezet. Meer hoeft er dus niet over te worden geschreven.

Het verhaal is verteld. Door de rode kever.







Treintje in het urn monument


Een kindertrein die over een heuveltje rijd. De trein rijd weg van de glasplaat. Met het zonnetje van het grote zusje aan de hemel en de bloemetjes van broertje in het gras.

Moeder die de vorm van de glasplaat heeft getekend en vader die hielp met het snijden van het glas.

Een geweldig mooi proces van rouw voor iedereen.


Springende dolfijn in de urnen tegel

De dolfijn is een heel duidelijk dier met veel menselijke trekjes. Zoals hij hiernaast staat afgebeeld in de blauwe kleuren van het water springt hij als het ware uit de zee. Nog nat van alle druppels springt de dolfijn de vrijheid tegemoet.

En heel eenvoudig de naam in letters van glas.






tot slot


In mijn werk vertel ik graag een verhaal. Ik probeer een gevoel in kleur en vorm te vertalen.
Als u vragen heeft over een fusing object kunt u mij altijd bellen of mailen. De objecten in fusing glas die op dit moment in mijn atelier aanwezig zijn vind u in onze webshop www.glazennest.nl

Ook mag u vanzelf sprekend geheel vrijblijvend eens mijn atelier bezoeken. Bel of mail dan even naar brenda@glazeniers-glaskunst.nl of 06-19195562

Meer informatie over mijn gedenkwerk kunt u vinden in het vernieuwde "Grote Boek van Brenda Bleijenberg" dat op cd-rom is uitgebracht. In dit boek wordt verteld over het werken met glas en alle mogelijkheden die het glas u bieden kan. U kunt de cd-rom kosteloos aanvragen op brenda@glazeniers-glaskunst.nl

Visie



Ik wil een verhaal vertellen. Het verhaal van de overledene en zijn of haar familie. Het is iedere keer weer een nieuw verhaal, een uniek verhaal over een uniek mens, een unieke familie.

Het doel is die verhalen een vorm en een kleur te geven en daar zijn veel verschillende mogelijkheden voor. Zo ontstaat een tastbare plek waar herinneringen, hoop en dromen vorm hebben gekregen. Een plek, een object, waar je tegenaan kunt praten, dat je kunt verzorgen, waar je iets bij kunt achterlaten.

Een plek waar jij jezelf kunt zijn, omdat dit de plek is waar jij je dierbare herkent.

De leeftijd maakt eigenlijk niet het verschil voor het gevoel van je dierbare missen.

Ouders hadden dromen voor een te vroeg geboren baby. Hoop, verwachtingen.
En met het overlijden van het kindje is dat alles vervlogen.

Kinderen die ouders verliezen; wat maakt het uit hoe oud het kind is?
Of iemand nu 5 of 50 is, de overleden ouder is er niet meer en het kind kan zijn/haar verhaal niet meer rechtstreeks vertellen. Dromen voor de toekomst zijn vervlogen en de hoop is verdwenen.

De man of vrouw die de partner heeft verloren.
Niet meer samen ouder worden; de overlevende wordt nu ouders en de geliefde nooit meer.
Niet meer samen koesteren, niet meer samen liefhebben.

Iemand die een broer of zus verliest. Afscheid nemen van degene die je jeugd heeft  meegemaakt, die dingen van je weet die niemand anders weet. Het verlies van de persoon waar je als kind mee lachte en ruzie mee maakte. De persoon waar je je ouders mee deelt. Het overlijden van je broer of zus betekend ook afscheid nemen van een deel van je jeugd.