urn van glaskunst




Toen ik in 1999 met gedenkwerk in glas begon was de urn een traditioneel vormgegeven object. Nu terug kijkend heel saai en eigenlijk vormloos.  Er waren maar 2 mogelijkheden voor de as. Verstrooien of bijzetten in een urn.

In de beginjaren kreeg ik eigenlijk geen vragen over urnen of de mogelijkheden om as in het glas mee te fusen. En langzaam aan veranderde dat. Er kwam steeds meer behoefte aan individualiteit en eigen persoonlijkheid. De wet veranderde, men mocht de as mee naar huis gaan nemen of er iets anders mee doen. Er kwamen sieraden, gedenkobjecten en heel veel andere mogelijkheden om iets met de as te gaan doen.






En er kwamen ook steeds meer vernieuwende en bijzondere urnen bij.

Er kwam bij mij dus ook steeds vaker de vraag voor een urn van glas.  De vraag voor een ronde urn in de fusing techniek kan ik nog steeds niet beantwoorden. Fusing is immers een “koude” glastechniek en geen geblazen glas. Een aantal families moest ik dus teleurstellen. En met de andere ging ik telkens weer puzzelen. De vraag waar de urn moest komen was bijvoorbeeld altijd een belangrijke, in huis of in de tuin, of op de begraafplaats. De vorm van de urn, en of men alle as verwerkt wilde hebben of maar een deel ervan.


En wat wilde de familie vertellen. Welke verhaal lag aan basis van hun vraag. Moest het een duidelijke urn worden of wilde men gewoon een mooi kunstobject waar de as in was verstopt. Mocht de urn dus voor de bezoeker herkenbaar zijn of juist niet.

Zou de urn alle as moeten gaan bevatten of wilde men enkel een klein gedenkobject met een beetje as en de overige as uitstrooien.

Allemaal vragen die ik in mijn beginjaren aan de familie stelde, en nog steeds stel.



Welk verhaal wil men vertellen.

Ik ga u nu een aantal verhalen vertellen. Vertellen over de mogelijkheden van glas en urn. En als het verhaal of de afbeelding vragen bij u oproept aarzel dan niet om mij te bellen of te mailen.
U kunt mij bereiken op 06-19195562 en brenda@glazeniers-glaskunst.nl




DE VERHALEN




Hart in de urn
Of er ook een hart van glas gemaakt kon worden. Het moest echter wel zo groot zijn dat alle as erin zou kunnen worden gelegd.
Toen ik de familie uitlegde dat het hart dan echt heel erg groot zou gaan worden schrok men want dat was ook weer niet de bedoeling.

Na wat gepuzzel samen heb ik een proef gemaakt door glas in een hart-vorm uit te laten zakken. En dit vond men helemaal geweldig.









Oude urn


Oma en moeder zat al lang in de urn. Niet de meest mooie urn maar het was nu eenmaal zo. Ze stond een beetje te stoffen boven in de kast. Gewoon omdat de dochter de urn niet mooi vond.
Dit vertelde ze tijdens haar bezoek op een open dag.  Toen ik haar vertelde dat de urn ook “gepimpt” kon worden keek ze mij met interesse aan.

En een week later kwam moeder met haar kinderen en oma en heeft iedereen een hartje uitgezocht om oma letterlijk te versieren.




Bloemen in de tuin

Meneer wilde zijn tuin gaan herinrichten zodat zijn overleden vrouw hier een plekje in zou gaan krijgen. En terwijl ik met meneer koffie dronk kwam de vraag of ik ook iets voor de overleden dochter kon maken. En zo zijn we gaan bedenken hoe het geheel eruit zou kunnen komen te zien.
Blauw was de lievelingskleur van mevrouw dus dat moest het thema worden.
En zijn grote hobby was tuinieren dus dat moest ook gebruikt worden.

Uiteindelijk hebben we 3 urnen van RVS gemaakt. De grootste is nog niet gevuld want die is voor meneer. Hij wilde niet dat zijn vrouw en dochter alleen in de tuin stonden en op deze manier is hij nog altijd een beetje bij hen.




Warme zon



Haar warmte zou voor altijd mogen stralen. Eenvoudig en strak. Dat was heel duidelijk de opdracht die de echtgenoot mij gaf.
En de sokkel moest groot genoeg zijn voor de as.

En uit de ontwerpjes die ik meneer stuurde koos hij de meest passende uit.








Abstract beeld


De familie zag het beeld in mijn atelier. Het was net uit de oven gekomen en lag aan te drogen op tafel toen men binnen kwam. Toen ik de week ervoor met het object bezig was wist ik dat het voor een bepaalde familie gemaakt was. Ik wist op dat moment alleen nog niet welke familie.

Het beeld is uiteindelijk op een holle sokkel geplaatst.







Vlinder op steen



De vlinder werd uit verschillende ontwerpen uitgekozen. De steen had de familie zelf al gezocht. De steen is zover uitgehold dat alle as erin gelegd kon worden en daarna hebben we met elkaar de vlinder in de juiste positie gezet.












Urn zuil met goud druppels


De urn voor moeder moest veel aarde kleuren krijgen. Geen rood of blauw maar natuurkleuren. En zou er ook wat goud bij in kunnen. Want moeder had altijd een hekel aan zilver gehad. Minderwaardig materiaal noemde ze het altijd.













Vlinder op driehoek

Het moest zonder meer een vlinder worden. Daar was iedereen het over eens. En de vlinder was snel gekozen. Ook daar was geen discussie over.
En toen begon de discussie wel.  Want hoe moest de vlinder bevestigd worden. En waarop. En waar zou de as van moeder en oma in worden gelegd.

Het was een echte uitdaging voor mij en voor de familie. Uiteindelijk zijn we uitgekomen op een asbus van glas. Een strakke driehoekvorm waar de vlinder op is verlijmd.
En toen het eindresultaat was bereikt heb ik de familie bedankt voor deze uitdaging en hen gevraagd of ik hun verhaal mocht vertellen en hun oplossing aan meer families zou mogen aanbieden.



Glas over hart urn
Tijdens een proef in de oven ging er iets niet goed. Het doorzakken van de glasvorm ging helemaal verkeerd. In 1e instantie wilde ik de glasproef weggooien maar iets hield mij tegen. Er was toch wel een bijzonder effect gecreëerd en ik heb geleerd dat ik van dit soort “fouten” mag leren.

Uiteindelijk heb ik na veel experimenteren geleerd hoe ik dit effect kan repeteren en gebruik ik het met name in de urnen met enige regelmaat.







Rode vlinder op rood gevouwen glas
Mevrouw was haar hele leven veel bezig geweest met textiel. Dus de familie wilde heel graag een urn-gedenkobject dat haar leven weerspiegelde. Haar mooiste kunstwerk was een geborduurde lap met veel vlinders erin. Deze hing nog steeds bij de oudste dochter in de kamer.

Uiteindelijk zijn we op een stuk rood glas uitgekomen en dit rode glas heb ik als een lap textiel in elkaar laten zakken in de oven. Het lijkt alsof er een glad hoopje stof ligt. En maar weinig mensen weten dat de urn van moeder hieronder verborgen ligt.




Een strakke urn
Eenvoudig, strak en duidelijk. En in blauwe kleuren. En geen andere materialen dan glas.
Het moest gewoon een mooi kunstwerk worden en meer niet. Want dit paste bij haar man.

Het was even zoeken maar uiteindelijk was de juiste vorm gevonden en werd de urn gemaakt.
Het afvullen van de as heb ik samen met mevrouw gedaan. Eerst was ze even stil en daarna begon ze toch te gniffelen. Heel zachtjes zei ze: “en nu ga ik je toch iedere week weer even soppen en afstoffen, net als toen je nog in leven was”.
Ik moest stilletjes met haar mee gniffelen. Het was zo lief.





Urnenzuil voor in de tuin
De familie had jaren geleden een kunstwerk bij mij gekocht en er altijd van genoten.
En nu was meneer overleden en gecremeerd. Mevrouw wilde haar man zo graag bij zich houden maar een urn in huis wilde ze niet. Maar wat dan wel.
Tijdens onze gesprekken vertelde ze met regelmaat dat ze beide zo van hun tuin hadden genoten en dat het voor haar nu zo eenzaam in de tuin was.

En zo kwam ik op de gedachte om de tuin, de urn en het kunstwerk met elkaar te combineren. Het glaskunstwerk is op een strakke holle zuil van zwarte graniet gezet. In de zuil is de asbus geplaatst en beide hebben samen een eigen plek in de tuin gekregen. Een plaats bij het terras zodat mevrouw altijd dicht bij haar man kan zijn.











Vrouwenbeeld als urn
Een eenvoudig silhouet. Gezet in warme kleuren. Meer is soms niet nodig.
En de as is in de zuil van glas gelegd.

Gewoon een mooi glaskunstwerk en niemand die weet dat het een urn is.






Twee beelden in de tuin
Beide ouders waren overleden. En er was maar één volwassen kind. Het kind, de volwassen man nu, wilde zijn ouders bij zich houden. Hij wilde ze in zijn tuin hebben staan. Het was echter niet de bedoeling van iedereen direct zou zien dat het 2 urnen waren dus hij wilde de eenvoudige graniet urnen verfraaien. Hij wilde het beeld van zijn jeugd kunnen herkennen. Zijn ouders waren altijd een eenheid geweest. Liefdevol en warm was hij opgevoed.

Altijd waren ze er voor hem geweest. Het waren eenvoudige mensen geweest die ieder jaar naar dezelfde camping terug gingen.

Uiteindelijk hebben we 2 mensfiguren bedacht. Twee beelden die in de tuin staan. Eenvoudig en strak in de kleuren van de zon.


Hart in de steen
Mevrouw was heel duidelijk, al in haar 1e telefoongesprek. Het moest een eenvoudig gedenkobject worden dat op het balkon van haar nieuwe appartement moest kunnen staan. Ze woonde nu 4 hoog dus het moest wel een stabiel geheel zijn. En veel as zou er niet in hoeven want haar overleden man wilde uitgestrooid worden. Ze was het echter vaker niet helemaal met hem eens geweest dus dit keer zou ze ook niet helemaal luisteren. Ze wilde een klein beetje van hem bij zich houden.
Na enkele gesprekken met haar werd het duidelijk dat ze zielsveel van haar man hield. Hij was haar rots in de branding geweest. Een echte zeeman die altijd koers hield.

Het werd dus een hart. Een symbool dat alles verteld. Een hart in de blauwe kleuren van de zee. En het hart is gezet in een groot stuk basalt. De steensoort die men gebruikt om de Nederlandse kust te verstevigen. En de as is in de RVS buis gegaan die het hart aan de steen vast maakte.




Zon in beweging
Een bewegende zon. Met die vraag kwam men bij mij. Niet een strakke plaat, ook al vond men dat ook heel mooi. Maar net iets anders zodat het minder een gedenkplaat zou worden en meer een kunstobject voor in de tuin.

Men wilde niet een duidelijke urn hebben.






Blokkendoos
Zij was een groot kind geweest. Heel volwassen maar ook speels. En ze hield van kunst, met name abstracte kunst. Ik kreeg een hele lijst van kunstenaars die ze goed vond en alles zou in haar urn tot uitdrukking moeten komen. De vraag van de familie was voor mij als kunstenaar een hele uitdaging.

Veel heb ik geschetst en nagedacht. En uiteindelijk kwam er een abstracte houten blokkendoos uit, uitgevoerd in de kleuren van haar lievelingsschilderij. Het glas is op de urn van strak RVS gezet.


Scandinavische kleuren
Moeder hield van Finse kleding. Ze gingen ook altijd naar Scandinavie toe.

Moeder hield van de grilligheid van het landschap, Het object voor op haar urn zou niet figuratief hoeven te zijn want moeder was zelf ook niet zo.

Na de nodige ontwerpen gemaakt te hebben koos de familie de voor hen mooiste uit. En deze werd heel eenvoudig op de urn gezet.











Urn van vader
“Vader heeft al jaren zo’n saaie urn”. Dit zei de dochter tegen mij tijdens een presentatie van mijn werk. “wat kunnen we doen om die urn iets te verfraaien. Ik vind je vlinders zo mooi. Kunnen we daar niets mee? Kan zo’n beest op de urn van mijn vader worden geplakt?”

We maakten een afspraak en op een ochtend kwam ze met haar hoogbejaarde moeder naar mijn atelier toe. Ze had ook een grote boodschappentas bij zich en ja hoor, daar kwam vader tevoorschijn.
Tijdens het 1e kopje koffie keek moeder door mijn atelier terwijl dochter en ik in gesprek waren. Toen trok ze aan de mouw van haar dochter en zei: “die daar, dit vind ik mooi. Plak die er maar op”.
Dochter en ik waren even stil. Ik pakte de vlinder erbij die moeder aanwees en de oude mevrouw begon het beestje te aaien. Ik bedacht mij niets, pakte een mes om de vlinder los te snijden van de steen waar het op verlijmd was. Een zorgvuldig karweitje wat even tijd koste en moeder keek heel ingespannen toe. Het zou immers ook fout kunnen gaan en dan zou haar vlinder gebroken worden.
De vlinder kwam heel van de oude steen af en ik legde hem op de urn van vader. Moeder begon direct weer te aaien. En dochter was in tranen.

Het verhaal was verteld.

Abstract beeld als urn
Ik had een paar nieuwe objecten gemaakt als proef voor een opdracht. Ik wist nog niet wat ik met een bepaald object moest. Het was anders uit de oven gekomen dan ik verwacht had.
Dit gebeurt mij wel vaker en ik heb geleerd dat hier altijd een reden voor is. Ik legde het object dus op een plank en wachtte af wat er zou gebeuren.

Een paar weken later kwam er een echtpaar in mijn atelier. Spontaan en onaangekondigd. Ze hadden mijn website gevonden en er op rond gekeken. En ze hadden ook gezien dat ik in een heel mooi fiets gebied woon dus op een zonnige ochtend hebben ze de fietsen achterop de auto gezet en zijn ze naar Oldenzaal gekomen om te fietsen en mijn atelier te bezoeken.

Mevrouw keek na het 1e kop koffie rond en ontdekte het afgekeurde object. Ze was stil, pakte het object en vroeg aan mij “wat is dit, voor wie is dit”. En toen wist ik waarvoor het object was ontstaan.
We zochten de juiste basis steen erbij en we maakten een afspraak om het geheel te gaan vullen.
En de zon bleef schijnen die dag.

In mijn werk vertel ik graag een verhaal. Ik probeer een gevoel - uw gevoel -  in kleur en vorm te vertalen.
Als u vragen heeft over de urn met glas kunt u mij altijd bellen of mailen.
Ook mag u vanzelf sprekend geheel vrijblijvend eens mijn atelier bezoeken. Bel of mail dan even naar brenda@glazeniers-glaskunst.nl of 06-19195562

Meer informatie over mijn gedenkwerk kunt u vinden in het vernieuwde "Grote Boek van Brenda Bleijenberg" dat op cd-rom is uitgebracht. In dit boek wordt verteld over het werken met glas en alle mogelijkheden die het glas u bieden kan. U kunt de cd-rom kosteloos aanvragen op brenda@glazeniers-glaskunst.nl 



Tot slot

In mijn werk vertel ik een verhaal. Het verhaal van de familie vertaald in kleur en vorm.
Als een verhaal u raakt, of de foto van een glasobject vragen bij u oproept kunt u mij altijd bellen of mailen. Ook mag u vanzelfsprekend geheel vrijblijvend mijn atelier in Oldenzaal bezoeken. Bel of mail ons gewoon voor een afspraak, of loop tussen 10 uur en 16 uur binnen op de laatste vrijdag en zaterdag van elke maand. 

Er zijn altijd veel glasobjecten in het atelier. Deze zijn vaak voor een presentatie gemaakt of als studieobject. Of gewoon omdat ik het ontwerp zo leuk vond. 
Een aantal van deze objecten staan in onze webshop. www.glazennest.nl

Het is ook mogelijk om samen met mij uw eigen ontwerp in glas uit te voeren. We gaan rustig en kalm aan het werk en u ziet hoe het gehele proces verloopt. Bel of mail rustig voor meer informatie over de mogelijkheden en de kosten.

Meer informatie over mijn gedenkwerk kunt u vinden in het vernieuwde "Grote Boek van Brenda Bleijenberg" dat op cd-rom is uitgebracht. In dit boek wordt verteld over het werken met glas en alle mogelijkheden die het glas u bieden kan.

U kunt de cd-rom kosteloos aanvragen op brenda@glazeniers-glaskunst.nl

Atelier Het Glazen Nest
Noordwal 14, 7571 AM Oldenzaal
T: 0541-533476
Openingstijden: 10-16 uur op de laatste vrijdag en zaterdag van elke maand, en op afspraak.

Verzoek


In het Glazen Nest maak ik monumenten en gedenkobjecten met een eigen identiteit, een eigen persoonlijkheid. Ieder object dat wij maken is eenmalig en uniek. Het wordt speciaal voor de overledene gemaakt in samenspraak met de familie. 

Op deze website deel ik mijn kennis met u. Ik geef veel informatie over alle mogelijkheden met glas voor gedenkobjecten en monumenten. Dit doe ik bewust omdat ik u wil informeren. 
Met enige regelmaat zie ik mijn ontwerpen terug bij anderen, en daarom verzoek ik u het volgende:

- Kopieer mijn ontwerpen niet.
- Laat ze ook niet respectloos door een andere kunstenaar uitvoeren.
- Kopieer ook geen werken die uitgevoerd zijn voor iemand anders.
- Heb respect voor de andere families. Ik geef veel tijd en energie aan de ontwikkeling van mijn werk en puzzel met een familie op de vorm en de kleuren, net zo lang tot het verhaal dat zij willen vertellen klopt. 

Laten wij samen uw eigen verhaal vertellen, een nieuw en persoonlijk voor u vormgegeven verhaal. 

Visie

Ik wil een verhaal vertellen. Het verhaal van de overledene en zijn of haar familie. Het is iedere keer weer een nieuw verhaal, een uniek verhaal over een uniek mens, een unieke familie.

Het doel is die verhalen een vorm en een kleur te geven en daar zijn veel verschillende mogelijkheden voor. Zo ontstaat een tastbare plek waar herinneringen, hoop en dromen vorm hebben gekregen. Een plek, een object, waar je tegenaan kunt praten, dat je kunt verzorgen, waar je iets bij kunt achterlaten.

Een plek waar jij jezelf kunt zijn, omdat dit de plek is waar jij je dierbare herkent.

De leeftijd maakt eigenlijk niet het verschil voor het gevoel van je dierbare missen.

Ouders hadden dromen voor een te vroeg geboren baby. Hoop, verwachtingen.
En met het overlijden van het kindje is dat alles vervlogen.

Kinderen die ouders verliezen; wat maakt het uit hoe oud het kind is?
Of iemand nu 5 of 50 is, de overleden ouder is er niet meer en het kind kan zijn/haar verhaal niet meer rechtstreeks vertellen. Dromen voor de toekomst zijn vervlogen en de hoop is verdwenen.

De man of vrouw die de partner heeft verloren. Niet meer samen ouder worden; de overlevende wordt nu ouder en de geliefde nooit meer.
Niet meer samen koesteren, niet meer samen liefhebben.

Iemand die een broer of zus verliest. Afscheid nemen van degene die je jeugd heeft meegemaakt, die dingen van je weet die niemand anders weet. Het verlies van de persoon waar je als kind mee lachte en ruzie mee maakte. De persoon waar je je ouders mee deelt. Het overlijden van je broer of zus betekend ook afscheid nemen van een deel van je jeugd.