mini urn en gedenkobject met een glazen vlinder


Inleiding


Er is heel veel over mijn glas vlinders te vertellen. Zoveel bijzondere verhalen heb ik in de afgelopen 17 jaar gehoord. En ook zelf meegemaakt.


De vlinder is voor mij echt een transformatie object. De boodschapper van gener zijde naar ons hier en nu.

Enkele van deze verhalen heb ik hier opgeschreven. En ze dienen als toelichting hoe een bepaalde vlinder vorm of de basis waar het beest op is gezet is geboren.
Maar een paar verhalen. De foto’s vertellen het verhaal beter.


Vlinders op steen

Vlinder op een ruwe steen

In de beginjaren maakte ik vlinders op aanvraag voor op de begraafplaats. Tot er een familie binnen kwam die een vlinder voor thuis wilde hebben. En natuurlijk kon dit maar de vraag was waar het beestje dan neergelegd zou gaan worden. Samen ging ik met de familie puzzelen. 

Ik had net een week daarvoor een stapel stenen voor mijn eigen tuin bij het tuincentrum gehaald en deze lagen nog in de grote mand in mijn atelier. 
Terwijl meneer door mijn atelier liep om naar het glas te kijken zag hij de mand staan. Hij pakte er een steen uit en liep er mee naar de tafel. Hield deze bij hun gekozen vlinder en keek zijn vrouw aan. En toen naar mij. 
We hadden alle drie het “wow” gevoel. Dit was de oplossing. 

We hebben die middag de hele mand leeggehaald en alle stenen in mijn atelier uitgelegd. Telkens weer de vlinder op een steen gelegd om te kijken. De steen gedraaid, de vlinder anders neergelegd. Net zo lang tot de juiste steen gevonden was en de vlinder de juiste positie had gekregen. 


Vlinder op een mooie kei


En zoals ik die 1e keer met de familie werkte, zo gaat het nog steeds. 

Ik heb  altijd veel kleine en grote stenen in mijn atelier want iedere vlinder heeft duidelijk een hele eigen basis nodig. En het zoeken naar die ene mooiste steen neemt vaak net zoveel tijd in als het zoeken naar de juiste vlinder. 



Vlinder op een vakantie steen


Soms merk ik tijdens het gesprek met een familie dat men ergens zelf een steen heeft liggen. Vaak ooit eens van vakantie meegenomen zonder te weten waarom. Gewoon omdat het een mooie steen was dus. 



Een toevallige aankoop

En dan deze steen. Hij is door de overledene zelf ergens op het gevoel gekocht zonder op dat moment te weten wat er mee te doen. En pas toen de familie bij mij in het atelier een vlinder aan het zoeken waren kwam de herinnering weer naar boven.  






Een steen uit de jeugd




De jonge vader vertelde dat hij als kind met zijn vader altijd stenen zocht. En vader legde alle gevonden stenen in een eigen hoekje in de grote tuin. Beide ouders waren even in gedachten verzonken. En ‘s middags zijn ze naar opa en oma gegaan en hebben met elkaar tussen de stenen gezocht.  En beide opa’s en oma’s kregen ook een mooie steen.




Vlinder op mineralen







Vlinder op een geode



Tijdens een presentatie kwam ik iemand tegen die een aantal mineralen bij zich had. Hij gebruikte de stenen voor energie sessies.

We kwamen aan de praat en de man pakte één van mijn vlinders om ze bij een mineraal te houden. Beide waren we even stil van het resultaat.

En toen heb ik hem een paar vlinders meegeven om te gaan gebruiken bij zijn sessies.

In de dagen daarna heb ik lopen broeden op deze herinnering. Het bleef maar in mijn hoofd spelen. Ik had zelf thuis ook een aantal mooie stenen liggen. Had alleen nog nooit het idee gehad ze te combineren met een vlinder.

Ik heb enkele van mijn eigen stenen in het atelier laten liggen om eens te kijken wat mijn bezoekers er van vonden. Of het hen net zo aansprak als het mij deed.

En sinds die avond kiest een familie dus met regelmaat voor een mineraal voor onder de vlinder. Soms heeft men zelf al een steen waar de vlinder op kan en de volgende keer ga ik samen met hen naar een bedrijf toe die deze stenen heeft zodat zij er zelf een uit kunnen kiezen.

Ik vind het een geweldige combinatie. 





Vlinder op kristal

Mevrouw had een paar jaar geleden een vlinder bij mij meegenomen. De vlinder lag in haar tuin tussen de bloemen die haar vader nog geplant had.

Heel symbolisch had ze dit gedaan want de vlinder was ter nagedachtenis aan de man. Haar motivatie was dat de bloemen in de winter zo saai waren en dan was er de vlinder om van te genieten en aan haar vader te denken.

Ze had indertijd de vlinder op een witte Carrera marmer steen verlijmd omdat ze dit zo’n fijne rustige steen vond en de vlinder en mooi op uitkwam. Maar Carrera marmer is een zachte steen en neemt heel snel alg aan.

Dus was mevrouw iedere paar maanden de steen aan het boenen omdat ze geen groene steen wilde bij haar vlinder. En zo kwam ze dus met vlinder en steen (die echt heel erg groen was) bij mij op de koffie. Ze vroeg mij of ik hier een oplossing voor had want ze wilde een lichte steen, geen grijze.

Ik heb met haar afgesproken dat ik op zoektocht zou gaan maar dat het wel een tijdje zou duren.
Uiteindelijk vond ik de grote witte kristalbrokken. En kristal kent iedereen wel van de mooie gepolijste brokken echter dat er ook ruwe steen van is was ook mij op dat moment onbekend.
Berg kristal steen is niet goedkoop maar ze blijft wit. En het ziet er echt heel bijzonder uit.


Mevrouw was zeer tevreden.

vlinder op een lichtje



Meneer zat in mijn atelier tussen de vlinders te zoeken naar die ene die voor zijn overleden vrouw was. En terwijl hij aan het zoeken was, en we ondertussen ook kletsten en koffie dronken, vertelde hij dat hij iedere avond als hij thuis kwam bij de foto van zijn vrouw een klein kaarsje brandde. En ondertussen even met haar kletste en haar over zijn dag vertelde. Hij zei terloops dat het zo jammer was dat er geen mooie kaarsenhouders te krijgen waren. Zo eentje die hij met het vlindertje zou kunnen combineren.



En zijn opmerking liet mij nadenken. Ergens had ik namelijk in de tijd daarvoor een kaarsenhouder gezien die mij was bijgebleven. Kon er op dat moment alleen niet opkomen. Toen ik hem over mijn gedachte vertelde werd hij enthousiast en hij gaf mij met moeite de tijd op de herinnering terug te laten komen. ‘s avonds wist ik het weer en 3 dagen later kon ik meneer foto’s sturen. Hij was helemaal blij.



Kleine vlinder op klein hart


De familie had een groot zwart hart op het grafmonument liggen en nu wilde men graag een klein hart voor thuis. 
Eigenlijk wilde niemand zo’n zwaar zwart hart hebben en men vroeg mij wat de mogelijkheden waren.  

En, toeval bestaat niet, 2 weken daarvoor had ik bij de groothandel 2 hele kleine hartjes van seleniet meegenomen. Gewoon omdat ik ze zo leuk vond. Ik haalde er eentje tevoorschijn en direct kwam er bij de hele familie een grote glimlach. 


Dit was de oplossing. 


Vlinders op andere sokkels



Vlinder op RVS staafje




Het echtpaar bezocht mijn atelier met een duidelijke reden. Meneer was een vervend tuinierder en mevrouw wilde een vlinder ter nagedachtenis aan hun overleden hond. De hond was in de tuin begraven en meneer had er een paar mooie struiken op geplant.

En toen beide de mooiste vlinder voor hun hondje hadden gevonden is de vlinder op een RVS staaf verlijmd en tussen de struiken gezet.










Vlinder tegen de muur


De vlinder was voor thuis bedoeld. Om ook thuis aan hun kind te denken. Ze hadden een mooie plek bij de schutting in gedachten.
Dus is er speciaal voor de familie een RVS beugel bedacht die in de muur kon worden vastgezet.










Vlinder op doorzichtig ruw glas


De familie had een duidelijke wens voor het gedenkobject. De vlinder moest thuis op de vensterbank komen te staan maar ze wilden absoluut geen saaie zware steen.

Het geheel moest licht en transparantie uitstralen. Geen steen dus, maar wat dan wel? een leuke nieuwe puzzel voor mij. Ik heb hen wat bedenktijd gevraagd want ik wilde hier goed over nadenken.


Een paar dagen later moest mijn atelier weer eens goed worden opgeruimd en waren bepaalde kasten dit keer ook aan de beurt. In deze kasten heb ik al mijn proeven liggen en andere materialen die ik verzamel maar op dat moment nog niet weet wat ik er mee wil.

In de kast kwam ik een doos tegen met grote gekleurde glasbrokken. De brokken had ik ooit bij een glasproducent uit de fabriek mee genomen omdat ik ze zo mooi vond. En ze lagen dus al jaren in mijn kast.
Was eigenlijk vergeten dat ik ze had.

En toen kwam het “Willie Wortel” gevoel. Ik pakte de brokken uit en begon het stof van jaren eraf te vegen. Bekeek ze aan alle kanten en nam ze mee naar de vlinders. Het klopte gewoon. Niet alle vlinders pasten bij de brokken maar sommige juist wel.
Ik heb direct foto’s van alle brokken gemaakt en deze naar de familie opgestuurd en ‘s avonds had ik een stel zeer enthousiaste mensen aan de telefoon. En sinds die tijd kom ik vaker bij de glasfabriek om brokken op te halen.








Vlinder op een zelf gemaakte steen van glas


De vlinders worden in de techniek glas fusing gemaakt. Ik werk echter ook in andere glastechnieken waaronder het “sandcasting”. In deze techniek maak je een mal in speciaal zand en in deze mal wordt heet glas gegoten. Het glas neemt dan de vorm van het zand aan. Het resultaat is altijd een glasobject met een wat ruwere uitstraling.  Deze techniek staat wel toe dat er as wordt mee versmolten dus maak ik met regelmaat stenen en andere objecten met as verwerkt voor een familie.

Op een zaterdagochtend had ik een familie aan de koffietafel zitten die deze glasstenen heel mooi vonden. Nadat ik hen had laten zien hoe de techniek werkt kregen alle drie een nadenkende blik in hun ogen.

Ze waren bij mij om naar een paar vlinders als gedenkobject voor hun overleden moeder te kijken. Alle 5 kinderen wilden graag een vlinder met een beetje as. De rest van de as zou dan worden uitgestrooid.

De oudste broer vroeg mij aarzelend of ze ook mee zouden kunnen helpen met het maken van de stenen. Dit zou voor hen eigenlijk heel belangrijk kunnen zijn.


Een geweldig idee en we hebben direct een zondagmiddag gepland om met alle vijf aan het werk te gaan. De broers en zussen hebben een echte familiemiddag gehad. Ze hebben, net als in hun jeugd, heerlijk met zand kunnen spelen en vormpjes in het zand kunnen drukken. En na een paar dagen zagen ze het resultaat van hun gespeel.
Ze hebben ook die middag afgesproken dit vaker te gaan doen. In ieder geval 2 keer per jaar met elkaar iets te gaan ondernemen.

Vlinder op versteend hout

De vragen die ik krijg zijn heel veelzijdig. Soms komt een familie heel blanco bij mij. Dan hebben ze nog niet echt een idee wat ze graag willen. En de volgende keer is het hele verhaal in hun hoofd al uitgewerkt en is het enkel het invullen van de verschillende onderdelen. Zoals de familie met het stuk versteend hout. Dit hadden ze ooit ergens gekocht omdat ze het mooi vonden. En toen overleed hun dochtertje plotseling. 

Uiteindelijk is er in het versteende hout is een opening gemaakt die groot genoeg was voor alle as. En de vlinder is er bovenop verlijmd. 





Vlinder in het Nederlandse weer 

“kan het glas wel naar buiten? Blijft het goed in de winter?” deze vraag krijg ik heel vaak gesteld.  Zelfs zo vaak dat hij is opgenomen in de lijst van meest gestelde vragen. 
Mijn antwoord is altijd ja, het glas blijft goed. Kijkt u maar eens naar deze foto die ik een paar jaar geleden genomen heb in mijn eigen tuin. 






Vlinder op een urn

Een glazen vlinder kan overal aan worden toegevoegd. En natuurlijk ook aan de urn. Soms staat de urn al heel lang thuis en ziet men in één keer ergens een vlinder van mij.  En dan krijg ik een mailtje met de vraag of men langs kan komen.
Samen gaan we dan zoeken naar die juiste ene vlinder. De vlinder die voor hen in de periode voor hun bezoek is ontstaan zonder dat ik mij hier bewust van was. Ik geef de familie de lijm mee naar huis en daar verlijmen zij het beestje zelf.

En zo gebeurde het ook met de familie van de eenvoudige vierkante urn. Mevrouw kwam binnen, zag een vlinder, en het was goed. Er hoefde niet meer tijd in te worden gestopt.




Vlinders met as als mini urn

De 1e vlinder met as

“Of er ook as in het glas kon”. Deze vraag kreeg ik van een uitvaartondernemer. Ze had een familie in de nazorg die hun kindje veel te vroeg hadden verloren en nu wilde ze hen iets moois voorstellen.
Ik moest even heel goed nadenken over de vraag. In theorie kan as in het glas worden mee versmolten. Het ziet er echter vaak niet zo mooi uit. De as verbrand in de oven tot een paar zwarte spikkels en dan lijkt het net alsof het glas niet goed schoon is gemaakt. Je blijft er maar op poetsen.
U kent denk ik de vliegenpoep op een raam wel. Het is er wel en niet en je moet echt hard schuren om het van het glas af te krijgen. Zo ziet as in glas er ook ongeveer uit.
Ik heb er dus wel mee geëxperimenteerd echter besloten dat ik het niet aanraad om te doen.

U kent denk ik de vliegenpoep op een raam wel. Het is er wel en niet en je moet echt hard schuren om het van het glas af te krijgen. Zo ziet as in glas er ook ongeveer uit. Ik heb er dus wel mee geëxperimenteerd echter besloten dat ik het niet aanraad om te doen. 



Maar wat dan wel? hoe kunnen we wel een gedenk-koester object maken waar een beetje as in zit. De oplossing lag in de steen. Want een vlinder leg je niet zo maar in de boekenkast of op de vensterbank. Hij moet ergens op. Uiteindelijk hebben we geprobeerd een gaatje in de steen te boren en dit lukte met behulp van de grote kolomboor voor glas.  In het boorgat is een beetje as gelegd en de vlinder werd hierboven op verlijmd.

De allereerste keer heb ik dit samen met de ouders gedaan. En het was voor mij een belevenis. Zoveel liefde ging er van deze 2 jonge ouders uit. En sinds die tijd doe ik het afvullen van de steen eigenlijk altijd samen met de ouders. En het blijft een belevenis voor mij om op deze manier te kunnen werken. 



Vlinder op een klein asbusje

Op een dag kreeg ik een ouder paar op bezoek die hun kindje in een heel vroeg stadium verloren hadden. Moeder zat redelijk vast in het verdriet en vader wist er niet goed mee om te gaan.

Moeder had behoefte aan iets tastbaars. Op advies was hun kindje gecremeerd maar daar had moeder veel spijt van.  Ze hadden de as naar huis gehaald en moeder zat veel met het asbusje op schoot. Ze zat veel te treuren en haar rouwtherapeut had hen naar mij gestuurd om te proberen het verdriet een kleurtje te geven en er een vorm aan te geven. Een letterlijke vorm dus.

Na veel praten kwamen we uit op een heel klein asbusje van glas. En daarop een klein vlindertje. Voor moeder was het belangrijk dat de as zichtbaar was voor iedereen. Want ze wilde aan de hele wereld vertellen dat dit hun kindje was.



Het verhaal dat verteld moest worden is dan verteld.

Een vlinder op een knuffelsteentje


Mevrouw wilde geen steentje onder de vlinder voor haar kindje. En ook alle andere mogelijkheden werden afgekeurd. Ze wilde iets kleurigs en liefs onder het rode vlindertje dat ze had uitgezocht. 

Uiteindelijk liet ik haar een paar foto’s zien van een kleine holle keramiek steen die door een kunstenaar-collega worden gemaakt en mevrouw raakte helemaal enthousiast. Toen ik een week later enkele keramiek steentjes in huis had kwam mevrouw opnieuw kijken en heeft zij de mooiste voor haar kind uitgezocht. 


Samen hebben we de as in het steentje gedaan. 




En op de andere steentjes heb ik zelf een vlindertje verlijmd om als voorbeeld te dienen. 



Vlinder met de naam in de vleugel

“kan de naam van mijn zoon in het glas? Zo heel klein in de vleugel”. Deze vraag stelde een vader mij nadat hij en zijn vrouw het vlindertje voor het gedenkobject hadden uitgezocht. 

Een begrijpelijke vraag echter technisch ook een lastige. Om dat goed uit te leggen zou ik eerst een heel stuk over het feitelijke zandstralen uit moeten leggen en dat zal ik hier niet doen. Als u daar interesse in hebt wil ik u het graag allemaal in mijn atelier laten zien.  
Na het nodige gepuzzel is er uiteindelijk een naam in het vleugeltje gekomen. Vader was er intens blij mee want zijn zoon was niet meer zonder naam.



De 1e vliegende vlinder



Als laatste wil ik u vertellen over de oorsprong van de allereerste vliegende vlinder. Ze werd als ornament op het grafmonument gebruikt. Tijdens een presentatie op een avond liet ik een aantal foto’s zien van vlakke vlinders die ik voor een opdracht had gemaakt. Ze dienden als voorbeeld voor de techniek mogelijkheden. Na de presentatie kwam er een mevrouw bij mij die vroeg of ze een dag later mijn atelier kon bezoeken.  Haar dochter was jaren geleden overleden en de steen was zo saai. Mevrouw wilde graag een klein vlindertje dat van de steen af vloog aan haar dochter geven.

Ik wist niet hoe ik het technisch moest gaan doen maar wist gevoelsmatig wel dat het kon. En dit heb ik ook zo tegen de mevrouw verteld. “geef me even de tijd en dan kom ik er wel uit”.
Het heeft maanden van experimenteren gekost en heel veel glas is de glasbak in gegaan. Maar na een groot aantal maanden is het mij gelukt. De vlinder bleef heel in de oven.

Het doorzakken van een vlinder is technisch namelijk heel lastig. Mijn vlinders zijn in de afgelopen jaren al veel gekopieerd maar het lukt niemand om ze zo te laten vliegen als ik dat doe. Gewoon omdat je de tijd ervoor moet nemen om uit te vinden HOE het moet.
De meeste kopieën die ik van andere kunstenaars en glasbedrijven tegen kom zijn dan ook niet meer dan zwakke imitaties.

Toen ik 15 jaar geleden dus mijn technische “probleempje” onder de knie had ontdekte ik hoe leuk ik ze zelf vond  en hoe fijn het was om ze te maken. En ik kwam veel mensen tegen die de beestjes graag wilden hebben. Telkens weer was ik verbaasd over de creativiteit van een familie. Wat een uitdaging iedere keer weer voor mij als kunstenaar.

De vragen die ik van een familie kreeg over bepaalden kleuren, of een specifieke toepassing, daagden mij telkens weer uit om “out of the box” te denken. En dit gebeurt nog steeds, ook na al die jaren. Geen vraag is vreemd en alles kan. Het kost soms alleen even wat meer tijd voordat ik klaar ben met het puzzelen naar het antwoord.

Er zijn sinds 2000 heel, heel veel vlinders uit mijn atelier weggevlogen. Van heel klein tot echt heel erg groot. En iedere keer weer, wanneer ik een foto van de familie krijg opgestuurd wordt ik blij. Wat is glas toch mooi.


vliegende vlinder, gaan mag je nu
de wereld verkennende van waaruit je kwam
latende de mensen die je hebt ontmoet
een blijvend spoor achter
diegenen die van je houden blijven in je wezen
een blijdschap die je kunt blijven voelen
om hun te laten leren de wereld te verblijden

wezen van het licht
kind van God
gegeven door het licht
aan de mensen om aan te groeien

die mensen die van je houden
weten het




Tot slot

In mijn werk vertel ik een verhaal. Het verhaal van de familie vertaald in kleur en vorm.

Als een verhaal u raakt, of de foto van een glasobject vragen bij u oproept kunt u mij altijd bellen of mailen. Ook mag u vanzelfsprekend geheel vrijblijvend mijn atelier in Oldenzaal bezoeken. Bel of mail ons gewoon voor een afspraak, of loop tussen 10 uur en 16 uur binnen op de laatste vrijdag en zaterdag van elke maand.

Er zijn altijd veel glasobjecten in het atelier. Deze zijn vaak voor een presentatie gemaakt of als studieobject. Of gewoon omdat ik het ontwerp zo leuk vond.
Een aantal van deze objecten staan in onze webshop. www.glazennest.nl

Het is ook mogelijk om samen met mij uw eigen ontwerp in glas uit te voeren. We gaan rustig en kalm aan het werk en u ziet hoe het gehele proces verloopt. Bel of mail rustig voor meer informatie over de mogelijkheden en de kosten.

Meer informatie over mijn gedenkwerk kunt u vinden in het vernieuwde "Grote Boek van Brenda Bleijenberg" dat op cd-rom is uitgebracht. In dit boek wordt verteld over het werken met glas en alle mogelijkheden die het glas u bieden kan.
Meer informatie vindt u op de pagina: http://www.glazeniers-glaskunst.nl/2015/04/het-grote-boek-van-brenda-bleijenberg.html

U kunt de cd-rom kosteloos aanvragen op brenda@glazeniers-glaskunst.nl

Atelier Het Glazen Nest
Noordwal 14, 7571 AM Oldenzaal
T: 0541-533476
E: brenda@glazeniers-glaskunst.nl
Openingstijden: 10-16 uur op de laatste vrijdag en zaterdag van elke maand, en op afspraak.

Verzoek

In het Glazen Nest maak ik monumenten en gedenkobjecten met een eigen identiteit, een eigen persoonlijkheid. Ieder object dat wij maken is eenmalig en uniek. Het wordt speciaal voor de overledene gemaakt in samenspraak met de familie.

Op deze website deel ik mijn kennis met u. Ik geef veel informatie over alle mogelijkheden met glas voor gedenkobjecten en monumenten. Dit doe ik bewust omdat ik u wil informeren.
Met enige regelmaat zie ik mijn ontwerpen terug bij anderen, en daarom verzoek ik u het volgende:

- Kopieer mijn ontwerpen niet.
- Laat ze ook niet respectloos door een andere kunstenaar uitvoeren.
- Kopieer ook geen werken die uitgevoerd zijn voor iemand anders.
- Heb respect voor de andere families. Ik geef veel tijd en energie aan de ontwikkeling van mijn werk en puzzel met een familie op de vorm en de kleuren, net zo lang tot het verhaal dat zij willen vertellen klopt.

Laten wij samen uw eigen verhaal vertellen, een nieuw en persoonlijk voor u vormgegeven verhaal.

Visie

Ik wil een verhaal vertellen. Het verhaal van de overledene en zijn of haar familie. Het is iedere keer weer een nieuw verhaal, een uniek verhaal over een uniek mens, een unieke familie.

Het doel is die verhalen een vorm en een kleur te geven en daar zijn veel verschillende mogelijkheden voor. Zo ontstaat een tastbare plek waar herinneringen, hoop en dromen vorm hebben gekregen. Een plek, een object, waar je tegenaan kunt praten, dat je kunt verzorgen, waar je iets bij kunt achterlaten.

Een plek waar jij jezelf kunt zijn, omdat dit de plek is waar jij je dierbare herkent.

De leeftijd maakt eigenlijk niet het verschil voor het gevoel van je dierbare missen.

Ouders hadden dromen voor een te vroeg geboren baby. Hoop, verwachtingen.
En met het overlijden van het kindje is dat alles vervlogen.

Kinderen die ouders verliezen; wat maakt het uit hoe oud het kind is?
Of iemand nu 5 of 50 is, de overleden ouder is er niet meer en het kind kan zijn/haar verhaal niet meer rechtstreeks vertellen. Dromen voor de toekomst zijn vervlogen en de hoop is verdwenen.

De man of vrouw die de partner heeft verloren. Niet meer samen ouder worden; de overlevende wordt nu ouder en de geliefde nooit meer.
Niet meer samen koesteren, niet meer samen liefhebben.

Iemand die een broer of zus verliest. Afscheid nemen van degene die je jeugd heeft meegemaakt, die dingen van je weet die niemand anders weet. Het verlies van de persoon waar je als kind mee lachte en ruzie mee maakte. De persoon waar je je ouders mee deelt. Het overlijden van je broer of zus betekend ook afscheid nemen van een deel van je jeugd.