urn monument met een glazen vlinder

                                                                          




Een eenvoudig urn grafje voor moeder


Het zou een eenvoudig urngrafje worden. Niet te veel poespas want dat paste niet bij moeder. De kinderen waren al bij de steenhouwer in hun woonplaats geweest en alles was al besteld.
En toen was broer een foto van mijn werk op het internet tegengekomen en had hij zijn zussen overgehaald om op bezoek te gaan.

Uiteindelijk vond men een type vlinder dat helemaal paste bij moeder. Helder glas met eenvoudige gezandstraalde contouren. Broer en zussen zijn zelf gaan tekenen welke lijnen het mooiste waren om te zandstralen.
En voor de oudste zus mocht er ook de naam in glazen letters op komen.

De eigen steen van vader

De steen was ooit door vader meegenomen uit een tuincentrum omdat hij hem zo mooi vond. Met name wanneer de zon scheen leek het net of er allemaal kleine kristallen in zaten. De kinderen vertelden met veel plezier hoe vader de steen ieder voorjaar in bad deed om de winter aanslag er vanaf te halen. Hij genoot zo van de steen.
En toen overleed vader plotseling.
Enkele weken na de crematie kwam via de uitvaartondernemer de vraag of ze eens met moeder en kinderen langs mocht komen. hoe blij was iedereen toen het duidelijk werd dat vader in zijn steen kon gaan wonen. De steen is met zorg uitgehold zodat de gehele asbus erin paste. En daarna is er een mooie vlinder opgezet.
En de vlinder vliegt vanaf de begraafplaats richting huis.

Een vlinder op blauw paarse steen

De familie was heel duidelijk. Ze waren het er allemaal eens dat het een grote rots moest worden met een joekel van een vlinder erop. En het geheel moest kloppen dus geen zwart of grijs of zo maar mooi kleurig. En hun zus had zeer van paars en lila gehouden dus alles moest in die kleuren. En geld was geen probleem want hun zus had in haar leven weinig geld aan zichzelf uitgegeven dus er stond voldoende op de bank. En nu zouden zij haar geld aan haar uitgeven want ze hoefden niets over te houden.
De vlinder was al snel bekend maar de steen ……
Dat heeft veel voeten in de aarde gehad.

2 oude dames

Op een ochtend ging mijn telefoon en had ik een heel bijzonder gesprek met een oude dame die al vaker in het atelier was geweest. Ze vertelde mij dat haar beste vriendin was overleden en dat ze het er echt moeilijk mee had.
De familie van haar vriendin had besloten om haar op de begraafplaats bij te zetten zodat alle bekenden nog eens bij haar op bezoek konden gaan. En dat deed mijn oude mevrouw ook met regelmaat. Alleen had haar vriendin zo’n vreselijke tegel in zwarte steen. Want meer mocht er niet op de begraafplaats. Of ik eens mee wilde denken hoe mevrouw die steen wat mooier kon maken.
In het gesprek bleek dat beide dames ooit een vlindertje op een steentje bij mij hadden gekocht en dat mevrouw het steentje van haar vriendin na het overlijden had gekregen. Beide steentjes en vlindertjes waren dus bij haar.
Op een zondagmiddag heb ik mevrouw met rollator en vlinders opgehaald en hebben we samen beide vlinders op het saaie steentje geplakt.

Vlinder in blank glas op het urn monument

Fusing glas kan iedere vorm krijgen. En we kunnen het ook in de oven buigen en laten krommen.
Kijkt u maar eens naar deze vlinder. Een grote vlinder als naamdrager op het urn monument. De vlinder, de naamdrager is niet gekleurd en de urntegel is wel gekleurd.
De familie is langer bezig geweest met de zoektocht welke blauwe kleur het moest worden dan met het samen bedenken van het monument.




Blauwen gele vlinder in urnsteen 

In het atelier zagen de ouders een voorbeeld staan. En tijdens de koffie vroeg moeder of ze mijn tekenblok even mocht gebruiken. Al snel stond hij schets op papier. Het was alleen even goed puzzelen welke vorm de vlinder precies moest krijgen.


Het kiezen van de kleuren van het beest namen veel meer tijd in beslag. 

Roze vlinder op ronde urnsteen

Vader en kinderen wilden iets heel speciaals voor hun overleden vrouw en moeder. Moeder was gecremeerd en ze hadden een plekje op de begraafplaats uitgezocht waar ze haar nieuwe woning in wilden richten.

Geen gewoon iets, geen standaard grafje.
Geen vierkant maar het moest rond worden. En geen zwart want daar hield moeder echt niet van.
Het werd een liggende cirkel van glas in haar favoriete kleur paars. En daarop een grote vlinder met haar naam. 


Glasvlinder in regenboogkleuren op steen

De steen stond al heel lang toen ze een keer mijn vlinders tegen kwam. Haar kind was al jaren geleden overleden. Hij zou nu 25 zijn geweest. Of er ook een vlinder aan de steen kon worden verlijmd. Kon dat wel op de begraafplaats? Natuurlijk kon dit. en ze heeft een mooie vlinder uitgezocht.
Een eenvoudige regenboog vlinder die als het ware tegen de steen rust. Of vliegt hij juist weg. Daar mag iedereen zijn of haar eigen mening en gevoel bij hebben.





Blauwe vlinder op een urnensteen

Haar partner was gecremeerd. En omdat de kinderen nog zo jong waren had ze besloten een urnengrafje te nemen op de begraafplaats. Maar ze wilde geen saaie zwarte steen zoals iedereen die had. Ze wilde een soort tuintje. Of dit ook kon op een urnengrafje.
Het was voor mij en de steenhouwer even puzzelen maar we kwamen er uit. Het werd een mooie blauwe vlinder op een grote blauwe steen. En gezet in een tuinvakje met een blauwe rand van fusing glas. Voor de kinderen een fijne plek om even bij te zitten.


Gele vlinder een rode glazen grafsteen

De tekst van het gedicht zegt alles. Meer woorden hoeven niet te worden geschreven.

En als u meer wilt weten over de herkomst van de tekst, bel of mail dan rustig.





Hart van graniet met roze glazen vlinder

Een eenvoudig hart van graniet. Duidelijk en massief. En daarop een mooie vlinder in zachte roze kleuren. De vlinder is net geland; of vliegt ze weg?
Dat mag de toevallige voorbijganger zelf bedenken.




Vlinder op de rots

Het was een solitisch kind, bijna eenzaam te noemen. En ze dacht dat hij dat ook wel eens was geweest. Maar ook duidelijk, rechtlijnig. Een echt computer kind van zijn tijd. Altijd over zijn eigen grenzen heen gaan en dan weer uitgeput in zakken. Hij hield van wandelen in de bergen. Ze geloofde dat die bergen ook wel heel goed bij zijn karakter pasten.
Dus kreeg haar zoon een vlinder die over de berg heen wil vliegen. Of het hem lukt? Dat mag de toeschouwer zelf bekijken.



Grote blauwe vlinder 

Mevrouw was vanaf het begin heel duidelijk naar mij. Het moest een rustige vlinder worden. Niet zo’n drukke zoals ze er zoveel in mijn atelier zag staan. En de tekst moest heel duidelijk leesbaar zijn. Want ze had veel te vertellen over haar kind.






Groene vlinder op groene steen

De steen was al uitgezocht voord
at ze bij mij kwamen. En alles wat eigenlijk al bepaald en beslist. Er moest alleen nog “even” een vlinder worden uitgezocht. En de familie dacht dat ze hier ook zo mee klaar zouden zijn.
Wat een tegenvaller was dat voor hen. Het nam toch veel meer tijd in beslag als zij gedacht hadden.  Eerst de juiste kleurharmonie bepalen en toen de vorm van de vlinder en de afmetingen, de plaats waar het beest zou komen en hoe het bevestigd zou worden. Allemaal stappen die met name moeder wilde “aftikken”. Er niet de tijd voor kon/wilde nemen want alles rakelde steeds weer haar verdriet op. En dit wilde zij eigenlijk het liefste wegstoppen.
Gaande weg merkte ze echter dat het goed was om er de tijd voor te nemen en vader en moeder kregen weer meer tijd om samen door het verdriet van het missen heen te gaan.




Sam met de vliegende vlinders als grafsteen

Sam heeft een plekje met 2 glasplaten. Op de linker plaat staat alles over Sam. Wie hij is en was. En de rechter glasplaat verteld over zijn gezin en het gevoel dat bij hen blijft. Ook al is de basis van het gevoel weggevlogen. Het verdriet van het missen duurt voort.





Witte Jense vlinder als graf kunst

De witte vlinder van Jense is eenvoudig. Het gaat immers om zijn naam. Geschreven in zijn eigen handschrift. En daarna op de vlinder gezandstraald.   De vlinder past bij Jense. Wit, strak en duidelijk. En toch een kind.



Vlindertje voor oma

De kleindochter had een lezing van mij bijgewoond en kwam een dag later in mijn atelier om rustig naar alle vlindertjes te kijken. Haar zo geliefde oma was een paar jaar geleden overleden en bijgezet in een urnengrafje bij hun op de begraafplaats. Maar op de begraafplaats mochten alleen maar saaie liggende tegels worden geplaatst. Niets moois of aparts maar alles hetzelfde en saai.

En na mijn lezing had ze zich voorgenomen om er toch een mooie vlinder op te gaan verlijmen. Een vlinder die bij haar en haar oma passen zou.

Een vliegende vlinder op ruwe steen



Het kleine urnengraf was al uitgezocht. En in principe was ook al snel duidelijk hoe de familie het plekje ingericht wilde hebben.

Eenvoud en natuurlijkheid waren de kernwoorden. En ook mocht het langzaam in de tijd gaan veranderen en verweren want de dit paste bij broer en zwager. Hij zat in hun hart en op de begraafplaats laten alleen maar zijn crematieresten.

Dus daar zouden ze niet te vaak komen. Broer had zich altijd zo vrij als een vlinder gevoelt, fladderend van plek naar plek en van mens naar mens. Een grote vlinder vond men dus heel erg passen.





In mijn werk vertel ik graag een verhaal. Ik probeer een gevoel in kleur en vorm te vertalen.
Als u vragen heeft over een fusing object kunt u mij altijd bellen of mailen. De objecten in fusing glas die op dit moment in mijn atelier aanwezig zijn vind u in onze webshop www.glazennest.nl

Ook mag u vanzelf sprekend geheel vrijblijvend eens mijn atelier bezoeken. Bel of mail dan even naar brenda@glazeniers-glaskunst.nl of 06-19195562

Meer informatie over mijn gedenkwerk kunt u vinden in het vernieuwde "Grote Boek van Brenda Bleijenberg" dat op cd-rom is uitgebracht. In dit boek wordt verteld over het werken met glas en alle mogelijkheden die het glas u bieden kan. U kunt de cd-rom kosteloos aanvragen op brenda@glazeniers-glaskunst.nl

Visie

Ik wil een verhaal vertellen. Het verhaal van de overledene en zijn of haar familie. Het is iedere keer weer een nieuw verhaal, een uniek verhaal over een uniek mens, een unieke familie.

Het doel is die verhalen een vorm en een kleur te geven en daar zijn veel verschillende mogelijkheden voor. Zo ontstaat een tastbare plek waar herinneringen, hoop en dromen vorm hebben gekregen. Een plek, een object, waar je tegenaan kunt praten, dat je kunt verzorgen, waar je iets bij kunt achterlaten.

Een plek waar jij jezelf kunt zijn, omdat dit de plek is waar jij je dierbare herkent.

De leeftijd maakt eigenlijk niet het verschil voor het gevoel van je dierbare missen.

Ouders hadden dromen voor een te vroeg geboren baby. Hoop, verwachtingen.En met het       overlijden van het kindje is dat alles vervlogen.

Kinderen die ouders verliezen; wat maakt het uit hoe oud het kind is?
Of iemand nu 5 of 50 is, de overleden ouder is er niet meer en het kind kan zijn/haar verhaal niet
        meer rechtstreeks vertellen. Dromen voor de toekomst zijn vervlogen en de hoop is verdwenen.

De man of vrouw die de partner heeft verloren.
Niet meer samen ouder worden; de overlevende wordt nu ouders en de geliefde nooit meer.
Niet meer samen koesteren, niet meer samen liefhebben.

Iemand die een broer of zus verliest. Afscheid nemen van degene die je jeugd heeft mee gemaakt, die dingen van je weet die niemand anders weet. Het verlies van de persoon waar je als kind mee lachte en ruzie mee maakte. De persoon waar je je ouders mee deelt. Het overlijden van je broer of zus
        betekend ook afscheid nemen van een deel van je jeugd.