urn monument met een glazen vlinder

                                                                          



Glasvlinder in regenboogkleuren op steen

De steen stond al heel lang toen ze een keer mijn vlinders tegen kwam. Haar kind was al jaren geleden overleden. Hij zou nu 25 zijn geweest. Of er ook een vlinder aan de steen kon worden verlijmd. Kon dat wel op de begraafplaats? Natuurlijk kon dit. en ze heeft een mooie vlinder uitgezocht.
Een eenvoudige regenboog vlinder die als het ware tegen de steen rust. Of vliegt hij juist weg. Daar mag iedereen zijn of haar eigen mening en gevoel bij hebben.





Blauwe vlinder op een urnensteen

Haar partner was gecremeerd. En omdat de kinderen nog zo jong waren had ze besloten een urnengrafje te nemen op de begraafplaats. Maar ze wilde geen saaie zwarte steen zoals iedereen die had. Ze wilde een soort tuintje. Of dit ook kon op een urnengrafje.
Het was voor mij en de steenhouwer even puzzelen maar we kwamen er uit. Het werd een mooie blauwe vlinder op een grote blauwe steen. En gezet in een tuinvakje met een blauwe rand van fusing glas. Voor de kinderen een fijne plek om even bij te zitten.


Gele vlinder een rode glazen grafsteen

De tekst van het gedicht zegt alles. Meer woorden hoeven niet te worden geschreven.

En als u meer wilt weten over de herkomst van de tekst, bel of mail dan rustig.





Hart van graniet met roze glazen vlinder

Een eenvoudig hart van graniet. Duidelijk en massief. En daarop een mooie vlinder in zachte roze kleuren. De vlinder is net geland; of vliegt ze weg?
Dat mag de toevallige voorbijganger zelf bedenken.




Vlinder op de rots

Het was een solitisch kind, bijna eenzaam te noemen. En ze dacht dat hij dat ook wel eens was geweest. Maar ook duidelijk, rechtlijnig. Een echt computer kind van zijn tijd. Altijd over zijn eigen grenzen heen gaan en dan weer uitgeput in zakken. Hij hield van wandelen in de bergen. Ze geloofde dat die bergen ook wel heel goed bij zijn karakter pasten.
Dus kreeg haar zoon een vlinder die over de berg heen wil vliegen. Of het hem lukt? Dat mag de toeschouwer zelf bekijken.



Grote blauwe vlinder 

Mevrouw was vanaf het begin heel duidelijk naar mij. Het moest een rustige vlinder worden. Niet zo’n drukke zoals ze er zoveel in mijn atelier zag staan. En de tekst moest heel duidelijk leesbaar zijn. Want ze had veel te vertellen over haar kind.






Groene vlinder op groene steen

De steen was al uitgezocht voord
at ze bij mij kwamen. En alles wat eigenlijk al bepaald en beslist. Er moest alleen nog “even” een vlinder worden uitgezocht. En de familie dacht dat ze hier ook zo mee klaar zouden zijn.
Wat een tegenvaller was dat voor hen. Het nam toch veel meer tijd in beslag als zij gedacht hadden.  Eerst de juiste kleurharmonie bepalen en toen de vorm van de vlinder en de afmetingen, de plaats waar het beest zou komen en hoe het bevestigd zou worden. Allemaal stappen die met name moeder wilde “aftikken”. Er niet de tijd voor kon/wilde nemen want alles rakelde steeds weer haar verdriet op. En dit wilde zij eigenlijk het liefste wegstoppen.
Gaande weg merkte ze echter dat het goed was om er de tijd voor te nemen en vader en moeder kregen weer meer tijd om samen door het verdriet van het missen heen te gaan.




Sam met de vliegende vlinders als grafsteen

Sam heeft een plekje met 2 glasplaten. Op de linker plaat staat alles over Sam. Wie hij is en was. En de rechter glasplaat verteld over zijn gezin en het gevoel dat bij hen blijft. Ook al is de basis van het gevoel weggevlogen. Het verdriet van het missen duurt voort.





Witte Jense vlinder als graf kunst

De witte vlinder van Jense is eenvoudig. Het gaat immers om zijn naam. Geschreven in zijn eigen handschrift. En daarna op de vlinder gezandstraald.   De vlinder past bij Jense. Wit, strak en duidelijk. En toch een kind.



Vlindertje voor oma

De kleindochter had een lezing van mij bijgewoond en kwam een dag later in mijn atelier om rustig naar alle vlindertjes te kijken. Haar zo geliefde oma was een paar jaar geleden overleden en bijgezet in een urnengrafje bij hun op de begraafplaats. Maar op de begraafplaats mochten alleen maar saaie liggende tegels worden geplaatst. Niets moois of aparts maar alles hetzelfde en saai.

En na mijn lezing had ze zich voorgenomen om er toch een mooie vlinder op te gaan verlijmen. Een vlinder die bij haar en haar oma passen zou.

Een vliegende vlinder op ruwe steen



Het kleine urnengraf was al uitgezocht. En in principe was ook al snel duidelijk hoe de familie het plekje ingericht wilde hebben.

Eenvoud en natuurlijkheid waren de kernwoorden. En ook mocht het langzaam in de tijd gaan veranderen en verweren want de dit paste bij broer en zwager. Hij zat in hun hart en op de begraafplaats laten alleen maar zijn crematieresten.

Dus daar zouden ze niet te vaak komen. Broer had zich altijd zo vrij als een vlinder gevoelt, fladderend van plek naar plek en van mens naar mens. Een grote vlinder vond men dus heel erg passen.





In mijn werk vertel ik graag een verhaal. Ik probeer een gevoel in kleur en vorm te vertalen.
Als u vragen heeft over een fusing object kunt u mij altijd bellen of mailen. De objecten in fusing glas die op dit moment in mijn atelier aanwezig zijn vind u in onze webshop www.glazennest.nl

Ook mag u vanzelf sprekend geheel vrijblijvend eens mijn atelier bezoeken. Bel of mail dan even naar brenda@glazeniers-glaskunst.nl of 06-19195562

Meer informatie over mijn gedenkwerk kunt u vinden in het vernieuwde "Grote Boek van Brenda Bleijenberg" dat op cd-rom is uitgebracht. In dit boek wordt verteld over het werken met glas en alle mogelijkheden die het glas u bieden kan. U kunt de cd-rom kosteloos aanvragen op brenda@glazeniers-glaskunst.nl

Visie

Ik wil een verhaal vertellen. Het verhaal van de overledene en zijn of haar familie. Het is iedere keer weer een nieuw verhaal, een uniek verhaal over een uniek mens, een unieke familie.

Het doel is die verhalen een vorm en een kleur te geven en daar zijn veel verschillende mogelijkheden voor. Zo ontstaat een tastbare plek waar herinneringen, hoop en dromen vorm hebben gekregen. Een plek, een object, waar je tegenaan kunt praten, dat je kunt verzorgen, waar je iets bij kunt achterlaten.

Een plek waar jij jezelf kunt zijn, omdat dit de plek is waar jij je dierbare herkent.

De leeftijd maakt eigenlijk niet het verschil voor het gevoel van je dierbare missen.

Ouders hadden dromen voor een te vroeg geboren baby. Hoop, verwachtingen.En met het       overlijden van het kindje is dat alles vervlogen.

Kinderen die ouders verliezen; wat maakt het uit hoe oud het kind is?
Of iemand nu 5 of 50 is, de overleden ouder is er niet meer en het kind kan zijn/haar verhaal niet
        meer rechtstreeks vertellen. Dromen voor de toekomst zijn vervlogen en de hoop is verdwenen.

De man of vrouw die de partner heeft verloren.
Niet meer samen ouder worden; de overlevende wordt nu ouders en de geliefde nooit meer.
Niet meer samen koesteren, niet meer samen liefhebben.

Iemand die een broer of zus verliest. Afscheid nemen van degene die je jeugd heeft mee gemaakt, die dingen van je weet die niemand anders weet. Het verlies van de persoon waar je als kind mee lachte en ruzie mee maakte. De persoon waar je je ouders mee deelt. Het overlijden van je broer of zus
        betekend ook afscheid nemen van een deel van je jeugd.