Urn voor of door een kind

Kindertekening als urn

Beide meisjes waren nog steeds heel verdrietig omdat papa er niet meer was. Ook al was het toch al een half jaar geleden. Ze dachten nog heel vaak aan hem en ze mistten hem. Moeder wilde hen graag zo veel als mogelijk bij het proces betrekken omdat ze het gevoel had dat dit goed voor haar dochters zou zijn. Zo konden ze meer herinneringen aan hun vader maken en die bij zich dragen in hun leven. Ze wisten immers niet beter dan dat hun vader altijd ziek was geweest.

De meisjes zaten vaak te tekenen aan mijn tafel terwijl ik met moeder aan het praten was. En toen ik hen vroeg om eens een mooie bloem voor vader te tekenen, een bloem die we misschien voor de urn voor thuis zouden kunnen gebruiken werden ze heel enthousiast.

Het uitgangspunt van moeder was steeds 1 urn geweest maar toen ze haar dochter zo bezig zag  wisten we beide dat het 2 urnen moesten gaan worden. 2 urnen met 2 mooie kinderbloemen erop.

Het prinsje

Hun zoontje was hun prinsje geweest. Hun alles. Het zo heel kleine prinsje dat maar zo kort bij hen was geweest. Logisch dus dat zijn kleine urntje een prinsenkroon mocht dragen. Heel eenvoudig en mooi.





Vlinder op urntje van glas

Op een dag kreeg ik een ouder paar op bezoek die hun kindje in een heel vroeg stadium verloren hadden. Moeder zat redelijk vast in het verdriet en vader wist er niet goed mee om te gaan. 
Moeder had behoefte aan iets tastbaars. Op advies was hun kindje gecremeerd maar daar had moeder zo spijt van.  Ze hadden de as naar huis gehaald en moeder zat er veel mee op schoot. Ze zat veel te treuren. Haar rouwtherapeut had hen naar mij gestuurd om te proberen het verdriet een kleurtje te geven en er een vorm aan te geven. Een letterlijke vorm dus. 
Na veel praten kwamen we uit op een heel klein asbusje van glas. En daarop een klein vlindertje. Voor moeder was het belangrijk dat de as zichtbaar was voor iedereen. Want ze wilde aan de hele wereld vertellen dat dit hun kindje was. 


Vlinder op versteend hout.

Ze hadden bij een tuincentrum een mooi stuk versteend hout gevonden. Een echt heel mooi stuk. En dat stuk wilden ze gebruiken als as drager. 
De steenhouwer heeft net zo lang in het versteende hout geboord tot de opening groot genoeg was voor alle as. En daarna is de vlinder op de opening verlijmd. 
Alleen de familie en goede vrienden weten wat het mooie vlinder object in werkelijkheid de urn van hun kindje is. En zo willen de ouders het ook. 

Kinderkasteel als urn

De broer vertelde hele verhalen over zijn broertje. En hij tekende er ook van alles bij. Zijn kleine broertje was nu in een land waar hij leerde voor ridder, en hij zou iedereen gaan helpen die dit nodig had. En hij leerde met het zwaard vechten en hij woonde in een hele oude toren die ……

Uiteindelijk heb ik een paar van zijn tekeningen in glas omgezet. En samen hebben we hier een toren van gemaakt. En samen met hun ouders hebben we ook letterlijk zijn broertje in de toren gezet. 


Vlinder op de urn


De vraag was heel eenvoudig. “We willen een mooie vlinder op een mooie sokkel. En deze zetten we in de tuin. En dan hoeft niemand te weten dat in de sokkel de as van ons kind is zit”. Dan kunnen we de vlinder gewoon meenemen als we verhuizen en wordt de tuin zijn huis.

Regenboog vlinder op zuil van glas

Alles moest van glas worden. Geen steen want dat vond de familie niet mooi. En het moest een vlinder in de regenboog kleuren worden want dit paste zo zeer bij hun overleden kind.

Het was even puzzelen welke kleur de zuil mocht krijgen en uiteindelijk is er toch voor heel donker grijs gekozen. Gewoon omdat dit de vlinder het mooiste uit laat komen.

Ster op zwarte graniet urn



Een eenvoudige ster met een tekst erin. Meer hoefde niet voor hen. Want de ster zou de juiste kleur hebben en dat was voldoende.

En iedereen zou mogen zien dat het de urn van hun kindje was want ze waren zo trots zijn ouders te zijn.






Een paddenstoel als urn 


Samen met de kinderen heb ik gekeken hoeveel stippen de paddenstoel hoed zou gaan krijgen. En de steenhouwer zou de steen zover uitboren dat alle as erin kon.
En daarna zouden we de steen met z’n allen gaan vullen en de hoed op het gat verlijmen.
Dit hebben we op een zaterdagmiddag om 4 uur gedaan. Dit was het enige moment in de week dat iedereen kon. De zwemlessen, de voetbal, de basketbal. Alles was dan klaar en dan was er rust.  Samen hebben we de as in de steen gedaan, iedereen een paar lepeltjes.
En toen het klaar was nam moeder de autosleutels en vader pakte heel voorzichtig zijn dochtertje in zijn armen om haar voor altijd weer mee naar huis te nemen.
Een geweldig moment.


Vlinder op urntje van glas

Op een dag kreeg ik een ouderpaar op bezoek die hun kindje in een heel vroeg stadium verloren hadden. Moeder zat redelijk vast in het verdriet en vader wist er niet goed mee om te gaan.

Moeder had behoefte aan iets tastbaars. Op advies was hun kindje gecremeerd maar daar had moeder zo spijt van.  Ze hadden de as naar huis gehaald en moeder zat er veel mee op schoot. Ze zat veel te treuren. Haar rouwtherapeut had hen naar mij gestuurd om te proberen het verdriet een kleurtje te geven en er een vorm aan te geven. Een letterlijke vorm dus.

Na veel praten kwamen we uit op een heel klein asbusje van glas. En daarop een klein vlindertje. Voor moeder was het belangrijk dat de as zichtbaar was voor iedereen. Want ze wilde aan de hele wereld vertellen dat dit hun kindje was.


Grillige vogel als as-gedenkobject


De kleuren klopten helemaal bij de grilligheid van hun kind. Hun dochter was in haar leven alle kanten opgesprongen en gevlogen dus dit mocht in haar gedenkbeeld echt tot uiting komen.
Het merendeel van de as zou worden uitgestrooid en maar een beetje wilde men graag in huis houden. Ook dit was zo tekenend voor hun kind geweest dat het helemaal goed voelde.

Uit een aantal ontwerpen kozen ze de juiste uit en samen met hen is het glas uitgevoerd. Vader heeft de sleuf in de steen geslepen en moeder heeft de as in de sleuf gelegd. En samen hebben we het glas uiteindelijk verlijmd.