Urn voor of door een kind


Urn van glas - voor of door een kind

Toen ik in 1999 met gedenkwerk in glas begon was de urn een traditioneel vormgegeven object. Nu terug kijkend heel saai en eigenlijk vormloos.  Er waren maar 2 mogelijkheden voor de as. Verstrooien of op het crematorium bijzetten in een urnenmuur.
In de beginjaren kreeg ik geen vragen over een urn. Echter langzaam veranderde dat. Er kwam steeds meer behoefte aan individualiteit en eigen persoonlijkheid. De wet veranderde, men mocht de as mee naar huis gaan nemen of er iets anders mee doen. Er kwamen sieraden, gedenkobjecten en heel veel andere mogelijkheden om iets met de as te gaan doen.
En er kwamen ook steeds meer vernieuwende en bijzondere urnen bij. Zowel voor volwassenen als voor kinderen.

Ook in mijn atelier groeide de vraag naar een bijzondere urn. Nu is de fusing techniek niet helemaal geschikt om een gesloten urn te maken. Het is immers een “koude” glastechniek en geen geblazen glas. Een aantal families moest ik dus teleurstellen. En met de andere ging ik telkens weer puzzelen. De vraag waar de urn moest komen was bijvoorbeeld altijd een belangrijke, in huis of in de tuin, of op de begraafplaats.

En wat wilde de familie vertellen. Welke verhaal lag aan basis van hun vraag. Moest het een duidelijke urn worden of wilde men gewoon een mooi kunstobject waar de as in was verstopt. Mocht de urn dus voor de bezoeker herkenbaar zijn of juist niet.

Zou de urn alle as moeten gaan bevatten of wilde men enkel een klein gedenkobject met een beetje as en de overige as uitstrooien.

Allemaal vragen die ik in mijn beginjaren aan de familie stelde, en nog steeds stel.

Welk verhaal wil men vertellen.

Ik ga u nu een aantal verhalen vertellen. Vertellen over de mogelijkheden van glas en urn. En als het verhaal of de afbeelding vragen bij u oproept aarzel dan niet om mij te bellen of te mailen.
U kunt mij bereiken op 06-19195562 en brenda@glazeniers-glaskunst.nl

DE VERHALEN


Dolfijn op blauwe urn-zuil

Het broertje was heel duidelijk. Hij wilde graag dat zijn dolfijn op de urn kwam. De ouders vertelden dat hun zoon de dolfijn had getekend toen hij hoorde dat zijn kleine broer toch was overleden.
Samen met de jongen heb ik alles uitgetekend. En samen hebben we bepaald waar de kleuren zouden komen op de urn-zuil.

Kleine vlinder in het landschap

Er was niet zoveel ruimte nodig voor de as. Hun kindje was niet zo oud geworden. Vader probeerde heel zakelijk over het verlies te praten. En moeder zat alleen maar stil voor zich uit te kijken. 


Ik luisterde rustig naar vader en keek ondertussen naar moeder. Beide ouders zaten in hun verdriet en deden dit op hun eigen manier. 
Pas toen ik vragen begon te stellen kreeg ik de aandacht van moeder. Ze begon te begrijpen dat zij en haar man niet even snel een urn kwamen kopen maar dat er speciaal voor hun kindje iets gemaakt zou gaan worden. En dat zij aan mocht geven wat ze graag vertaald wilde zien.
En het moment dat dit besef bij beide ouders landde begon de verwerking pas.

Paddenstoel van een oude urn

Tijdens een lezing stelde een meneer mij de vraag of ik ook wat aan saaie oude urnen kon doen. Een vraag die mij wel vaker wordt gesteld en altijd een uitdaging inhoud.
Na afloop van de lezing vertelde meneer mij dat zijn zoon jaren daarvoor was overleden en moeder en hij indertijd geen andere keuze hadden gehad dan hun zoon in een saaie donker grijze urn te stoppen.  Echt blij waren ze er echter nooit mee geweest. Een paar dagen later kwam meneer met zijn zoon in de urn op bezoek en zijn we gaan puzzelen wat erbij of op gemaakt kon worden.
Het is uiteindelijk de paddenstoel hoed geworden. De urn is niet meer herkenbaar als urn en zowel vader als moeder zijn nu wel blij met het laatste huisje van hun zoon.


Vlinder op de bloem

De vlinder moest wegvliegen. Of juist niet? de ouders waren het er nog niet over eens. Rondkijkend in mijn atelier zag moeder een bol urn met een bloem erop en dit sprak haar enorm aan.
Al tekenend zijn we erop uit gekomen om de vlinder op de bloem te laten landen.
Of vliegt ze even voorbij?


Kindertekening als urn

Beide meisjes waren nog steeds heel verdrietig omdat papa er niet meer was. Ook al was het toch al een half jaar geleden. Ze dachten nog heel vaak aan hem en ze mistten hem. Moeder wilde hen graag zo veel als mogelijk bij het proces betrekken omdat ze het gevoel had dat dit goed voor haar dochters zou zijn. Zo konden ze meer herinneringen aan hun vader maken en die bij zich dragen in hun leven. Ze wisten immers niet beter dan dat hun vader altijd ziek was geweest.

De meisjes zaten vaak te tekenen aan mijn tafel terwijl ik met moeder aan het praten was. En toen ik hen vroeg om eens een mooie bloem voor vader te tekenen, een bloem die we misschien voor de urn voor thuis zouden kunnen gebruiken werden ze heel enthousiast.

Het uitgangspunt van moeder was steeds 1 urn geweest maar toen ze haar dochter zo bezig zag  wisten we beide dat het 2 urnen moesten gaan worden. 2 urnen met 2 mooie kinderbloemen erop.

Het prinsje

Hun zoontje was hun prinsje geweest. Hun alles. Het zo heel kleine prinsje dat maar zo kort bij hen was geweest. Logisch dus dat zijn kleine urntje een prinsenkroon mocht dragen. Heel eenvoudig en mooi.





Vlinder op urntje van glas

Op een dag kreeg ik een ouder paar op bezoek die hun kindje in een heel vroeg stadium verloren hadden. Moeder zat redelijk vast in het verdriet en vader wist er niet goed mee om te gaan. 
Moeder had behoefte aan iets tastbaars. Op advies was hun kindje gecremeerd maar daar had moeder zo spijt van.  Ze hadden de as naar huis gehaald en moeder zat er veel mee op schoot. Ze zat veel te treuren. Haar rouwtherapeut had hen naar mij gestuurd om te proberen het verdriet een kleurtje te geven en er een vorm aan te geven. Een letterlijke vorm dus. 
Na veel praten kwamen we uit op een heel klein asbusje van glas. En daarop een klein vlindertje. Voor moeder was het belangrijk dat de as zichtbaar was voor iedereen. Want ze wilde aan de hele wereld vertellen dat dit hun kindje was. 


Vlinder op versteend hout.

Ze hadden bij een tuincentrum een mooi stuk versteend hout gevonden. Een echt heel mooi stuk. En dat stuk wilden ze gebruiken als as drager. 
De steenhouwer heeft net zo lang in het versteende hout geboord tot de opening groot genoeg was voor alle as. En daarna is de vlinder op de opening verlijmd. 
Alleen de familie en goede vrienden weten wat het mooie vlinder object in werkelijkheid de urn van hun kindje is. En zo willen de ouders het ook. 

Kinderkasteel als urn

De broer vertelde hele verhalen over zijn broertje. En hij tekende er ook van alles bij. Zijn kleine broertje was nu in een land waar hij leerde voor ridder, en hij zou iedereen gaan helpen die dit nodig had. En hij leerde met het zwaard vechten en hij woonde in een hele oude toren die ……

Uiteindelijk heb ik een paar van zijn tekeningen in glas omgezet. En samen hebben we hier een toren van gemaakt. En samen met hun ouders hebben we ook letterlijk zijn broertje in de toren gezet. 


Vlinder op de urn


De vraag was heel eenvoudig. “We willen een mooie vlinder op een mooie sokkel. En deze zetten we in de tuin. En dan hoeft niemand te weten dat in de sokkel de as van ons kind is zit”. Dan kunnen we de vlinder gewoon meenemen als we verhuizen en wordt de tuin zijn huis.

Regenboog vlinder op zuil van glas

Alles moest van glas worden. Geen steen want dat vond de familie niet mooi. En het moest een vlinder in de regenboog kleuren worden want dit paste zo zeer bij hun overleden kind.

Het was even puzzelen welke kleur de zuil mocht krijgen en uiteindelijk is er toch voor heel donker grijs gekozen. Gewoon omdat dit de vlinder het mooiste uit laat komen.

Ster op zwarte graniet urn



Een eenvoudige ster met een tekst erin. Meer hoefde niet voor hen. Want de ster zou de juiste kleur hebben en dat was voldoende.

En iedereen zou mogen zien dat het de urn van hun kindje was want ze waren zo trots zijn ouders te zijn.







Een paddenstoel als urn
Samen met de kinderen heb ik gekeken hoeveel stippen de paddenstoel hoed zou gaan krijgen. En de steenhouwer zou de steen zover uitboren dat alle as erin kon.
En daarna zouden we de steen met z’n allen gaan vullen en de hoed op het gat verlijmen.
Dit hebben we op een zaterdagmiddag om 4 uur gedaan. Dit was het enige moment in de week dat iedereen kon. De zwemlessen, de voetbal, de basketbal. Alles was dan klaar en dan was er rust.  Samen hebben we de as in de steen gedaan, iedereen een paar lepeltjes.
En toen het klaar was nam moeder de autosleutels en vader pakte heel voorzichtig zijn dochtertje in zijn armen om haar voor altijd weer mee naar huis te nemen.
Een geweldig moment.


Vlinder op urntje van glas

Op een dag kreeg ik een ouderpaar op bezoek die hun kindje in een heel vroeg stadium verloren hadden. Moeder zat redelijk vast in het verdriet en vader wist er niet goed mee om te gaan.

Moeder had behoefte aan iets tastbaars. Op advies was hun kindje gecremeerd maar daar had moeder zo spijt van.  Ze hadden de as naar huis gehaald en moeder zat er veel mee op schoot. Ze zat veel te treuren. Haar rouwtherapeut had hen naar mij gestuurd om te proberen het verdriet een kleurtje te geven en er een vorm aan te geven. Een letterlijke vorm dus.

Na veel praten kwamen we uit op een heel klein asbusje van glas. En daarop een klein vlindertje. Voor moeder was het belangrijk dat de as zichtbaar was voor iedereen. Want ze wilde aan de hele wereld vertellen dat dit hun kindje was.


Grillige vogel als as-gedenkobject


De kleuren klopten helemaal bij de grilligheid van hun kind. Hun dochter was in haar leven alle kanten opgesprongen en gevlogen dus dit mocht in haar gedenkbeeld echt tot uiting komen.
Het merendeel van de as zou worden uitgestrooid en maar een beetje wilde men graag in huis houden. Ook dit was zo tekenend voor hun kind geweest dat het helemaal goed voelde.

Uit een aantal ontwerpen kozen ze de juiste uit en samen met hen is het glas uitgevoerd. Vader heeft de sleuf in de steen geslepen en moeder heeft de as in de sleuf gelegd. En samen hebben we het glas uiteindelijk verlijmd. 


In mijn werk vertel ik graag een verhaal. Ik probeer een gevoel - uw gevoel -  in kleur en vorm te vertalen.
Als u vragen heeft over de urn met glas kunt u mij altijd bellen of mailen.
Ook mag u vanzelf sprekend geheel vrijblijvend eens mijn atelier bezoeken. Bel of mail dan even naar brenda@glazeniers-glaskunst.nl of 06-19195562

Meer informatie over mijn gedenkwerk kunt u vinden in het vernieuwde "Grote Boek van Brenda Bleijenberg" dat op cd-rom is uitgebracht. In dit boek wordt verteld over het werken met glas en alle mogelijkheden die het glas u bieden kan. U kunt de cd-rom kosteloos aanvragen op brenda@glazeniers-glaskunst.nl


Tot slot
In mijn werk vertel ik een verhaal. Het verhaal van de familie vertaald in kleur en vorm.

Als een verhaal u raakt, of de foto van een glasobject vragen bij u oproept kunt u mij altijd bellen of mailen. Ook mag u vanzelfsprekend geheel vrijblijvend mijn atelier in Oldenzaal bezoeken. Bel of mail ons gewoon voor een afspraak, of loop tussen 10 uur en 16 uur binnen op de laatste vrijdag en zaterdag van elke maand.

Er zijn altijd veel glasobjecten in het atelier. Deze zijn vaak voor een presentatie gemaakt of als studieobject. Of gewoon omdat ik het ontwerp zo leuk vond.
Een aantal van deze objecten staan in onze webshop. www.glazennest.nl

Het is ook mogelijk om samen met mij uw eigen ontwerp in glas uit te voeren. We gaan rustig en kalm aan het werk en u ziet hoe het gehele proces verloopt. Bel of mail rustig voor meer informatie over de mogelijkheden en de kosten.

Meer informatie over mijn gedenkwerk kunt u vinden in het vernieuwde "Grote Boek van Brenda Bleijenberg" dat op cd-rom is uitgebracht. In dit boek wordt verteld over het werken met glas en alle mogelijkheden die het glas u bieden kan.
Meer informatie vindt u op de pagina: http://www.glazeniers-glaskunst.nl/2015/04/het-grote-boek-van-brenda-bleijenberg.html

U kunt de cd-rom kosteloos aanvragen op brenda@glazeniers-glaskunst.nl


Atelier Het Glazen Nest
Noordwal 14, 7571 AM Oldenzaal
T: 0541-533476
E: brenda@glazeniers-glaskunst.nl
Openingstijden: 10-16 uur op de laatste vrijdag en zaterdag van elke maand, en op afspraak.

Verzoek


In het Glazen Nest maak ik monumenten en gedenkobjecten met een eigen identiteit, een eigen persoonlijkheid. Ieder object dat wij maken is eenmalig en uniek. Het wordt speciaal voor de overledene gemaakt in samenspraak met de familie.

Op deze website deel ik mijn kennis met u. Ik geef veel informatie over alle mogelijkheden met glas voor gedenkobjecten en monumenten. Dit doe ik bewust omdat ik u wil informeren.
Met enige regelmaat zie ik mijn ontwerpen terug bij anderen, en daarom verzoek ik u het volgende:

- Kopieer mijn ontwerpen niet.
- Laat ze ook niet respectloos door een andere kunstenaar uitvoeren.
- kopieer ook geen werken die uitgevoerd zijn voor iemand anders.
- Heb respect voor de andere families. Ik geef veel tijd en energie aan de ontwikkeling van mijn werk en puzzel met een familie op de vorm en de kleuren, net zo lang tot het verhaal dat zij willen vertellen klopt.

Laten wij samen uw eigen verhaal vertellen, een nieuw en persoonlijk voor u vormgegeven verhaal.

Visie

Ik wil een verhaal vertellen. Het verhaal van de overledene en zijn of haar familie. Het is iedere keer weer een nieuw verhaal, een uniek verhaal over een uniek mens, een unieke familie.

Het doel is die verhalen een vorm en een kleur te geven en daar zijn veel verschillende mogelijkheden voor. Zo ontstaat een tastbare plek waar herinneringen, hoop en dromen vorm hebben gekregen. Een plek, een object, waar je tegenaan kunt praten, dat je kunt verzorgen, waar je iets bij kunt achterlaten.

Een plek waar jij jezelf kunt zijn, omdat dit de plek is waar jij je dierbare herkent.

De leeftijd maakt eigenlijk niet het verschil voor het gevoel van je dierbare missen.

Ouders hadden dromen voor een te vroeg geboren baby. Hoop, verwachtingen.
En met het overlijden van het kindje is dat alles vervlogen.

Kinderen die ouders verliezen; wat maakt het uit hoe oud het kind is?
Of iemand nu 5 of 50 is, de overleden ouder is er niet meer en het kind kan zijn/haar verhaal niet meer rechtstreeks vertellen. Dromen voor de toekomst zijn vervlogen en de hoop is verdwenen.

De man of vrouw die de partner heeft verloren. Niet meer samen ouder worden; de overlevende wordt nu ouder en de geliefde nooit meer.
Niet meer samen koesteren, niet meer samen liefhebben.

Iemand die een broer of zus verliest. Afscheid nemen van degene die je jeugd heeft meegemaakt, die dingen van je weet die niemand anders weet. Het verlies van de persoon waar je als kind mee lachte en ruzie mee maakte. De persoon waar je je ouders mee deelt. Het overlijden van je broer of zus betekend ook afscheid nemen van een deel van je jeugd.