In het najaar van 2006 ben ik benaderd door het Huis van Verhalen - het voormalig pastoraat - na de vuurwerkramp in Enschede.De groep bestond uit verschillende mensen met verschillende meningen die desondanks een gezamenlijk doel nastreefden; de realisatie van een toegankelijk en open Huis van Verhalen.
Enkel de naam van het pand inspireerde mij al: “Huis van Verhalen”. Ik wist dat ik met mijn gedenkobject ook een verhaal wilde vertellen.
Het object moest zo zijn dat een ieder die het zou zien, er zijn of haar eigen verhaal bij zou kunnen bedenken. Iedereen moest zich erin kunnen herkennen. De Feniks moest zo’n vorm krijgen dat een ieder die het zou gaan zien, in ieder geval een stukje zou hebben dat bij hem of haar zou horen, zodat de bezoeker tegen zichzelf zou kunnen zeggen:
“Dat is mijn stuk, dat ene stukje daar, daar herken ik mij in”.
Ik wilde dus een vogel maken die zichzelf zou ontstijgen,
die over de grens van zijn eigen onmacht heen zou gaan.
Een vogel waarin iedereen zich zou kunnen herkennen.
Een vogel die de verscheurdheid van het gevoel zou weergeven.
Een vogel vol kleurigheid waarin mensen zich kunnen verliezen.
Een vogel voor het verleden, het heden en de toekomst.
Mijn persoonlijke uitgangspunt heb ik daarin vormgegeven:
“Het leven is vol kleur dus het verdriet en de dood hoeven niet kleurloos te zijn.”
Brenda Bleijenberg
Oldenzaal, 15 maart 2007
Zie ook de website van het Huis van Verhalen.
Via deze site is bovendien een kaart met de afbeelding van de Feniks te bestellen.
